با رای خود به طالبان «نه» بگویید

رضا مِهسا
طالبان و جریان‌های هم‌سو با این گروه در پی فتوای تحریم انتخابات‌ ‌کشور در آستانه‌ی برگزاری این روند ملی موجی از وحشت و دهشت را در بستر شهر‌ها، به‌ویژه پایتخت کشور راه انداخته‌اند تا بتوانند با توسل به حربه‌های رعب و هراس، مانع شکل گرفتن حماسه‌ی حضور مردم در پای صندوق‌های رای گردند؛ چنان‌چه در آغازین شب سال نو هوتل سرینا را در کانون حملات تروریستی خویش قرار دادند. بعد، دامنه‌ی حملات‌شان را تا درون دفتر ساحوی انتخابات واقع سرک دارالامان کشیدند و در فرجام قلپ تپنده‌ی انتخابات را در پکتیا کوت آماج حملات‌شان قرار دادند و فضای امنیتی پایتخت را تیره و تار ساختند.
این‌که طالبان در پس‌منظر تداوم انتحار و انفجار چه سناریویی را دنبال می‌کنند، بر همگان واضح است که می‌خواهند از این رهگذر فرایند انتقال مسالمت‌آمیز قدرت سیاسی را در کشور به چالش بکشند و روند حاکمیت مردم بر مردم را که در سایه‌ی یک انتخابات شفاف و عادلانه تعریف می‌یابد، مختل سازند.
راستی طالبان چرا نمی‌خواهند انتخابات در کشور بر گزار شود و سرنوشت سیاسی مردم به‌دست خودشان سپرده شود‌؟ طالبان چرا از برگزاری انتخابات و نهادینه شدن اصول دموکراتیک واهمه دارند‌؟
در پاسخ باید نوشت که طالبان یک جریان خودکامه‌ی دینی و یک نوع طرز تفکر تمامیت‌خواه مذهبی است که با عجین ساختن یک نگرش کاملا قبیله‌ای قدرت را در انحصار خویش تعریف می‌کنند. طالبان می‌دانند، اگر چنین روندی در کشور جان بگیرد، دیگر خلیفه‌الله و امیرالمؤمنین در قاموس این ملت رنگ می‌بازد و نفس قدرت مطلقه‌ی‌شان زیر سوال می‌رود. لذاست که با تشکیل دادن ستون پنجم، نفس زندگی روزمره‌گی را در عقب خط انتخابات مختل می‌کنند، تا فرهنگ حکومت مردم بر مردم در این کشور نهادینه نشود.
باید خوش‌بختانه ادعا کرد که شعور سیاسی مردم افغانستان مرز‌های انحصار و تک‌قطبی بودن قدرت را پشت سر گذاشته‌ است و در آیینه‌ی دموکراسی آینده‌ی خویش را به تما‌شا می‌نشینند. چنان‌چه دیدیم که هم‌زمان با شدت گرفتن کمپاین‌های دهشت و وحشت توسط طالبان، ترافیک ماراتون انتخاباتی مرز‌های پایتخت را در‌نوردید و با سنگینی تمام به سوی ولایات به راهش ادامه داد و استقبال پر‌شور مردم به طالبان این پیام را مخابره کرد که به هر‌نحو‌ ممکن ما روز موعود در پای صندوق‌های رای قرار خواهیم گرفت و با رای خویش به این گروهگ عقب‌گرا «نه» خواهیم گفت.
شانزدهم حمل سال جاری برای مردمی که دهه‌ها بار سنگین تبعیض‌، ظلم‌، استثمار اقتصادی، استعمار سیاسی و استحمار دینی قشر خاصی از جامعه روی دوش‌شان برداشته‌اند که با حضور یافتن در پای صندوق رای این بار گران را برای همیشه از دوش خواهند برداشت.
در شانزدهم حمل مردم کشور برای به‌دست گرفتن زمام سرنوشت سیاسی خودشان دست به آفریدن حماسه‌ای خواهند زد که علی‌رغم این همه کشت‌وکشتاری که طالبان به راه انداخته‌اند، راهی در پرتو انتخابات به سوی ساحل نجات یابند.
لذاست که برخلاف تصور طالبان، تشدید حملات انتحاری در کابل و ولایات و تهدید‌های رسانه‌ای این گروه علیه انتخابات، نتیجه‌ی عکس داد و بر شور و شوق مردم افزود؛ و‌انگهی عمل‌کرد نیرو‌های امنیتی و در کل قوای مسلح کشور، این باور را در ذهن و روان مردم بارور ساخت که این نیروها برای قلع و قمع تروریستان و تأمین امنیت شهروندان از ظرفیت بالایی برخوردار شده‌اند‌ و این به محک کشیدن ظرفیت قوای مسلح، روزنه‌ای به سوی افق‌های روشن امنیتی در سال‌های پسا‌نیرو‌های خارجی در کشور محسوب می‌شود.
استقبال پرشور مردم بامیان، هزاره‌جات، بدخشان، مزار شریف، قندهار و پنجشیر نمایان‌گر آن است که مردم این بار انتخابات را جدی گرفته‌اند، چنان‌چه از هم‌اکنون در شبکه‌های اجتماعی شاهد اشتیاق فراوان کاربران و مردم برای حضور در انتخابات ‌هستیم.
‌و دیگر این‌که تجربه‌ی انتقال قدرت در افغانستان همواره در حول‌و‌حوش کودتا‌، قیام‌‌ و خیزش‌های خونین داعیه‌داران هژمونی قدرت سیاسی تعریف شده است که در طول تاریخ سیاست سوار بر گرده‌ی مردم را به میراث گذاشته است، اما این بار مردم افغانستان با داشتن چنین تجارب تلخ، می‌خواهند دست به یک دگردیسی سنت سیاست در کشور بزنند و آن به‌تجربه گرفتن انتقال مسالمت‌آمیز قدرت در سایه‌ی رای مردم است که برآیند چنین انتخاباتی، دقیقا یک حکومت مردمی خواهد بود.
اما با ردیف کردن این همه محسنات نمی‌توان از نواقص روند انتخبات اغماض کرد. هنوز هم تقلب‌ و عدم شفافیت انتخابات از دغدغه‌های همیشگی مردم است که روحیه‌ی‌شان را بیش‌تر از سایه‌ی سنگین ناامنی جریحه‌دار ساخته است. هنوز هم مردم به وعده و وعید نامزدان به دیده‌ی شک می‌نگرند و برنامه‌های‌شان را دامی برای قاپیدن قدرت رای‌شان می‌دانند. هنوز هم باور عمومی در این جغرافیا‌ از مسیری می‌گذرد که سیاست را فریفتن تلقی می‌کنند، زیرا فرهنگ سیاسی مسلط بر‌این مردم در طول دهه‌ها چنین بوده است و نفس اعتماد ملی را نشانه رفته است.
با آن‌هم، مردم افغانستان دارند آماده می‌شوند که در شانزدهم حمل سال جاری علی‌رغم این همه نا‌به‌سامانی که فرا‌راه انتخابات قرار دارند، در پای صندوق‌های رای با برگه‌ی دست داشته‌ی‌شان بت هرچه بی‌ارزشی و نا‌هنجاری است را بشکنند و یک‌صدا حد‌اقل به طالبان «نه» بگویند.