هم‌زمان با نگرانی درباره‌ی افزایش تشدید ناامنی غذایی و سوءتغذیه در افغانستان، دفتر هماهنگ‌کننده‌ی سازمان ملل متحد (اوچا) می‌گوید که یک‌سوم مراکز تغذیه در این کشور به‌دلیل کمبود بودجه تعطیل شده‌اند.
اوچا هشدار داده است که بیش از چهار میلیون نوزاد و کودک زیر شش سال در سال آینده به درمان سوءتغذیه حاد نیاز خواهند داشت.
به‌گفته‌ی اوچا، در فاصله‌ی ماه‌های سپتامبر و اکتبر، ۱۵٫۹ میلیون نفر، یعنی نزدیک به یک‌سوم جمعیت افغانستان، با ناامنی غذایی در سطح بحرانی یا شدیدتر روبه‌رو بودند. از این میان، ۳٫۴ میلیون نفر در وضعیت اضطراری قرار داشتند.
پیش‌بینی می‌شود وضعیت در فصل کمبود مواد غذایی در زمستان، از نوامبر تا اپریل، بیش از پیش وخیم شود.
اولگا چرویکو، سخن‌گوی اوچا امروز (سه‌شنبه، ۲۸ میزان) در یک نشست خبری مجازی گفت: «پیش‌بینی می‌شود شمار افرادی که با ناامنی حاد غذایی روبه‌رو هستند، به ۱۹٫۲ میلیون نفر افزایش یابد که انتظار می‌رود پنج میلیون نفر از آنان با گرسنگی در سطح اضطراری مواجه شوند؛ وضعیتی که یک مرحله با قحطی فاصله دارد.»
او افزود: «ما باید پیش از زمستان اقدام کنیم، نه پس از آن‌که خانواده‌ها تمام گزینه‌های خود را از دست داده باشند. این به معنای رساندن کمک‌های غذایی به افراد نیازمند، حفاظت از مواشی و دارایی‌های مولد، حمایت از دهقانان پیش از پایان‌یافتن فرصت‌های حیاتی کشت و فراهم‌کردن دسترسی به خدمات اساسی صحی، تغذیه و آب است.»
براساس تازه‌ترین ارزیابی «طبقه‌بندی یکپارچه مراحل امنیت غذایی»، پیش‌بینی می‌شود که بیش از چهار میلیون کودک شش‌ماهه تا پنج‌ساله در سال آینده به درمان سوءتغذیه حاد نیاز داشته باشند.
چرویکو که از کابل در یک نشست خبری در جنیوا صحبت می‌کرد، گفت: «انتظار می‌رود بیش از یک میلیون کودک از این میان به سوءتغذیه حاد شدید مبتلا باشند.»
او افزود: «این آمار نشان‌دهنده‌ی وضعیت کودکانی است که والدین‌شان توانایی خرید غذای مغذی را ندارند و خانواده‌هایی که توان مقابله با بحران‌ها، در نتیجه‌ی سال‌ها جنگ، مشکلات اقتصادی، خشک‌سالی و شوک‌های دیگر، در آن‌ها تضعیف شده است.»
در اوج این بحران گرسنگی، حدود یک‌سوم مراکز تغذیه در سراسر افغانستان بسته شده‌اند یا ارائه‌ی خدمات را متوقف کرده‌اند؛ اقدامی که به‌گفته‌ی اوچا، عمدتا ناشی از کاهش بودجه است.
چرویکو گفت: «پس از توقف این خدمات، پی‌آمدهای آن می‌تواند جبران‌ناپذیر باشد، به‌ویژه برای کودکان.»
کمک‌های بین‌المللی به افغانستان به‌شدت کاهش یافته و سازمان ملل متحد اعلام کرده است که تا اواخر ماه آگست، کم‌تر از ۳۰ درصد بودجه‌ی مورد نیاز برای ارائه‌ی کمک‌های نجات‌بخش را دریافت کرده بود.
این بحران بشردوستانه در پی چندین رویداد طبیعی و بازگشت اجباری میلیون‌ها مهاجر از ایران و پاکستان از سال ۲۰۲۳ به این‌سو، بیش از پیش تشدید شده است.
چرویکو گفت که کمک‌های بشردوستانه می‌تواند جان انسان‌ها را نجات دهد، اما نمی‌تواند به‌طور نامحدود جای خالی فرصت‌های اقتصادی و خدمات عمومی را پر کند.
او افزود که بحران غذایی در افغانستان تنها به موجودبودن یا نبودن مواد غذایی مربوط نمی‌شود، بلکه دسترسی مردم به مواد غذایی و توانایی خرید آن‌ها نیز از عوامل اساسی این بحران است.
به‌گفته‌ی او، هرچند بارندگی بهتر و افزایش تولیدات کشاورزی در سال جاری به بهبود وضعیت کمک کرده است، اما «یک برداشت خوب نمی‌تواند خسارت ناشی از چندین سال خشک‌سالی را جبران کند».
