«ستاد کارزار جهانی توقف نسل‌کشی هزاره‌ها» برای جلوگیری از کوچ اجباری و توقف نسل‌کشی هزاره‌ها در افغانستان، یک دادخواست جهانی راه‌اندازی کرده است.
این دادخواست که برای جمع‌آوری امضا به‌صورت آنلاین راه‌اندازی شده، خواستار اقدام فوری برای محافظت و حمایت از هزاره‌ها در افغانستان است.
فعالان این کارزار از سازمان ملل متحد، شورای حقوق بشر این سازمان، دولت‌ها و پارلمان‌های ملی، نهادهای صلاحیت‌دار عدالت بین‌المللی و سازمان‌های مدافع حقوق بشر در سراسر جهان خواسته‌اند که برای محفاظت از جان انسان‌ها نباید تا پایان تحقیقات حقوقی صبر کنند.
امضاکنندگان این دادخواست، از جامعه‌ی جهانی خواسته‌اند که برای «حفاظت از جان مردم هزاره، توقف جنایات، جلوگیری از کوچ اجباری، تأمین عدالت و بررسی و به‌رسمیت‌شناسی حقوقی نسل‌کشی هزاره‌ها» اقدامات فوری، هماهنگ و مؤثر اتخاذ کند.
فعالان این کارزار گفته‌اند که مردم هزاره در بیش از یک قرن گذشته «دوره‌های متعددی از کشتار، سرکوب، آوارگی اجباری، سلب مالکیت، تبعیض ساختاری و محرومیت از حقوق اساسی» را تجربه کرده‌اند.
در این دادخواست آمده است که فجایع دوران عبدالرحمان‌خان در اواخر قرن نوزدهم، آغاز رنج و سرکوب هزاره‌ها بود و در دهه‌های بعد نیز خشونت‌های هدفمند، حملات مرگ‌بار علیه غیرنظامیان و تبعیض‌های مبتنی بر هویت قومی و مذهبی، امنیت و حقوق بنیادین این جامعه را با تهدیدهای جدی مواجه ساخته است.
امضاکنندگان دادخواست گفته‌اند که در سال‌های اخیر، حملات مرگ‌باری در مکاتب، مراکز آموزشی، مساجد، مراکز فرهنگی و مناطق مسکونی هزاره‌ها رخ داده است که ضرورت حفاظت مؤثر از این جامعه را آشکار ساخته است.
به‌گفته‌ی آنان، هم‌زمان، گزارش‌هایی مربوط به «کوچ اجباری، تصرف و مصادره‌ی زمین‌ها، محرومیت‌های ساختاری و محدودیت حقوق اساسی» نگرانی‌های جدی را درباره‌ی امنیت، حق سکونت، مالکیت و آینده‌ی جامعه‌ی هزاره ایجاد کرده است.
این دادخواست تأکید می‌کند که زنان و دختران هزاره با توجه به «خطرهای ناشی از تبعیض قومی و مذهبی و محدودیت‌های جنسیتی»، به حمایت ویژه نیاز دارند.
این دادخواست از سازمان ملل متحد، دولت‌ها و نهادهای ذی‌صلاح می‌خواهد که برای حفاظت از جان مردم هزاره، اقدامات عملی روی دست بگیرند تا از تداوم نسل‌کشی این جامعه جلوگیری شود.
امضاکنندگان دادخواست از جامعه‌ی جهانی خواسته‌اند که برای «جلوگیری از کوچ اجباری هزاره‌ها، اخراج غیرقانونی آنان از محل سکونت، تصرف زمین‌ها و سلب مالکیت» اقدامات فوری و مؤثر اتخاذ کند.
فعالان این کارزار همچنین بر «بررسی و به‌رسمیت‌شناسی حقوقی نسل‌کشی هزاره‌ها» تأکید کرده و خواستار «ایجاد سازوکار مستقل حقیقت‌یابی و مستندسازی» وضعیت این جامعه، شده‌اند.
این دادخواست از «مراجع قضایی صلاحیت‌دار» ملی و بین‌المللی خواسته است که عاملان نسل‌کشی و کوچ اجباری هزاره‌ها پاسخ‌گو و به مصونیت عاملان از مجازات، پایان داده شود.
فعالان جامعه‌ی هزاره در افغانستان پیش از این نیز در اقدامات مشابه و با راه‌اندازی کارزارها و راهپیمایی‌های گسترده در شهرهای مختلف جهان خواستار به‌رسمیت‌شناسی «نسل‌کشی هزاره‌ها» و توقف این روند شده‌اند.
فعالان سیاسی، اجتماعی و فرهنگی هزاره، سرکوب، کوچ اجباری و کشتار هزاره‌ها توسط عبدالرحمان‌خان، پادشاه سابق افغانستان و تداوم حملات هدفمند، کوچ اجباری و تبعیض علیه هزاره‌ها را مصداق «نسل‌کشی» می‌دانند.
برخی از نهادهای جهانی از جمله شورای شهرک ایست استافوردشایر بریتانیا، شورای شهر دندنونگ استرالیا و شورای قانون‌گذاری ایالت نیوساوت‌ولز استرالیا نسل‌کشی هزاره‌ها را به‌رسمیت شناخته‌اند. همچنین پارلمان بریتانیا و پارلمان کانادا روی این موضوع بحث کرده، اما تا هنوز تصمیم نهایی خود را اعلام نکرده‌اند.
همچنین آنان اقدامات تازه‌ی طالبان مبنی بر کوچ اجباری ده‌ها خانواده‌ی روستایی در دایکندی و بامیان و دولتی اعلام کردن چندین شهرک هزاره‌نشین در کابل، غزنی، هرات و بلخ و عدم پاسخگویی به حملات انتحاری مرگ‌بار بر مراکز آموزشی و اماکن مذهبی هزاره‌ها را تداوم نسل‌کشی و کوچ اجباری این جامعه می‌دانند.
