هشدار به‌موقع
موقع آن رسیده است که دوباره نیروهای رزمی امریکا در میدان جنگ افغانستان بازگردد. ترمپ قول داده بود که اگر طالبان دست از پا خطا کنند، جنگ‌آوران امریکایی با چنان سرعت و قدرتی به افغانستان برخواهند گشت که نظیر آن در گذشته دیده نشده باشد.
سفر حکمتیار به اسلام‌آباد؛ دورزدن ساختارهای رسمی
آدرس هرنوع مذاکره، چانه‌زنی، تعامل و توافق در خصوص حل منازعه‌ی افغانستان و مسأله‌های اکنون و آینده‌ی فی‌مابین برای اسلام‌آباد، نه شوراهای کویته و پیشاور یا بیت رهبری حزب اسلامی که ارگ ریاست‌جمهوری افغانستان و دیگر ساختارهای رسمی و مشروع در کابل است.
ورود صالح به گود ناامنی پایتخت؛ هدف باید اصلاح سیستم باشد
هر کارشیوه، تدبیر و برنامه‌ای که برای مبارزه با ناامنی، جرایم جنایی و سرقت در پایتخت روی دست گرفته می‌شود، معطوف به اصلاح سیستم، ضربه‌زدن به ریشه‌های نفوذ شبکه‌های سرقت و پی‌گرد قاطعانه‌ی هر نوع اهمال، کم‌کاری و تبانی مسئولین امنیتی با شبکه‌های جرمی نباشد، محکوم به شکست و ناکامی است و کاربردی جز ابراز وجود پوپولیستی، قهرمان‌بازی و مردم‌فریبی ندارد.
ناکامی حکومت در مهار جرایم جنایی؛ مردم از ابلاغیه‌ی طالبان امیدوار شدند
در حال حاضر واقعیت انکارناپذیر افزایش جرم و جنایت نه‌تنها در شهر کابل، بلکه در تمام شهرهای کشور است؛ وضعیتی که امنیت روانی شهروندان را برهم زده، جریان عادی زندگی را مختل و افکار عمومی را به سمتی برده است که دستگاه‌های امنیتی را ناتوان از مهار جرم و جنایت می‌داند.
«افغانستان در تالاب خون»
امتناع‌ها و انکارهای استخباراتی و سیاسی طرف‌های جنگ از دست‌داشتن در این حملات و سفسطه‌های رسانه‌ای و تبلیغاتی، چیزی از این واقعیت که روایت جنگ و استراتژی فشار نظامی بر گفتمان صلح و مذاکره غلبه کرده، نمی‌کاهد. افغانستان به تالاب خونی تبدیل‌شدن که طرف‌های جنگ حشر کرده‌اند به حجم خون این تالاب بیفزایند.
درماندگی سرباز
نیروهای امنیتی افغانستان با امکانات اندک، اما روحیه خوب تا کنون بار جنگ را بر دوش کشیده‌اند. اما ضعف مدیریت، فساد و سهل‌انگاری رهبری نظامی کشور می‌تواند سربازان بیشتری را به کام مرگ بفرستد. وقتی نیروهای امنیتی در میدان جنگ ناگزیر دست به دامن شبکه‌های اجتماعی می‌شود و رهبری نیروهای امنیتی از طریق رسمی به درخواست آن‌ها پاسخ نمی‌دهد، در میدان جنگ روحیه‌ی سربازان تضعیف می‌شود و اعتماد به حکومت کاهش می‌یابد.
این هفته کابینه صاحب سرنوشت می‌شود؟
از آغاز روی‌کارآمدن حکومت جدید در افغانستان نه‌تنها که مردم هیچ تحول مثبتی از وضعیت حکومت‌داری خوب شاهد نبوده، بلکه به‌دلیل بی‌سرنوشتی کابینه و جنجال بر سر تقسیم قدرت شرایط افغانستان تقریبا در تمام عرصه‌ها بدتر شده است. از نظر اقتصادی، شرایط بیکاری و از امنیتی این روزها وضعیت تقریبا در کشور فاجعه‌بار است.
روزهای سخت کرونایی فراموش نشود
حکومت برای مبارزه با کرونا برنامه‌ی موثری ندارد. در دور اول استراتژی حکومت برای مهار کرونا ضعیف بود. ارائه‌ی خدمات صحی به بیماران کرونایی پر از نقص و کمبودی بود. حکومت نتوانست بودجه مبارزه با کرونا را از گزند فساد محفوظ نگهدارد. در نتیجه بیشتر بودجه اختصاص‌یافته برای مبارزه با این بحران حیف‌ومیل شد.
Human suffering is not a political tool
گروه طالبان جنگ را در میان غیرنظامیان کشانده و از این راه به حیات خود دوام داده، حمایت و پشتیبانی محلی از طریق سربازگیری برای خود فراهم کرده است. این گروه حتا از غیرنظامیان به‌عنوان سپر انسانی استفاده کرده است.
آب‌ سرد روی کوشش‌های صلح‌طلبانه
اگر جنگ شدیدتر و ابعاد آن بزرگ‌تر و پیچیده‌تر شود، پیامد آن احتمال شکست مذاکرات صلح است. اگر طالبان موفق شوند ولو حملات پراکنده‌ی انفجاری در کابل و شمار دیگری از شهرها انجام دهند، بدون شک برای صلح یک چالش جدی است و قابل نگرانی خواهد بود.
بحران جنگ؛ روند صلح به کدام سو می‌رود؟
گره کارها باید در میز مذاکره و در دوحه باز شود. کشاندن اختلاف‌ها در میدان جنگ فقط جنگ را بیشتر و فرصت صلح را در معرض خطر قرار می‌دهد. طالبان با تن‌ندادن به آتش‌بس و کاهش خشونت، مقصر اصلی این وضعیت و بن‌بست مذاکرات است.
خروج امریکا باید برنامه‌ریزی‌شده باشد، نه عجولانه
تأکید بر خروج عجولانه و پراکندگی موضع امریکایی‌ها و متحدین از نظر سیاسی در جریان مذاکرات برای طالبان یک وضعیت ایده‌آل است و برای این گروه حس پیروزی می‌دهد. بنابراین، طالبان دلیلی نمی‌بینند که در میز مذاکره به طرف‌های دیگر امتیاز دهند. وقتی که امریکا برای خروج لحظه‌شماری می‌کند و همه می‌توانند شکنندگی حکومت افغانستان را ببینند، روی چه حسابی طالبان از موضع‌شان کوتا بیایند؟