بخش افغانستانِ اجلاس سران ناتو در ولز انگلستان خاتمه یافت. سران کشورهای عضو ناتو در بزرگترین اجلاس این سازمان در بیست سال گذشته دور هم آمدند و در یک میز مشترک در مورد چگونگی خاتمه دادن به طولانی ترین ماموریت این سازمان در بیرون از مرزهای خودش (ماموریت افغانستان) باهم گفتگو کنند و برای چگونگی همکاری های دراز مدت این سازمان با دولت افغانستان تصمیم بگیرند. در این جلسه؛ اما افغانستان حضور ضعیف داشت. جنجال های ناتمام انتخابات مجال حضور یافتن رییس جمهور جدید افغانستان در این نشست را نداد و ناگزیر کابل با حضور حداقلی، در سطح وزیر دفاع در این نشست حضور یافت. جدا از دیگر اجنداهای منطقه ای این نشست؛ تدوین برنامه های مشترک با دولت جدید افغانستان یکی از اهداف اساسی این نشست بود. ناتو انتظار داشت که رییس جمهور جدید افغانستان در این نشست حضور یابد و با شریک ساختن برنامه های دولتش با متحدینش در ناتو، برنامه های تازه ای را برای کمک به افغانستان تدوین کند؛ اما افغانستان به دلیل بحران انتخاباتی از این فرصت نتوانست استفاده کند. هیات افغانستان در این نشست جز ارائه گزارش از وضعیت امنیتی و سیاسی جاری در کشور هیچ حرف تازه ای برای سران کشورهای عضو ناتو نداشت. توجیه شکست و ناکامی ده سال گذشته، گزارش از جدال سیاسی ناتمام بر سر نتیجه انتخابات، بار اندازی اشتباهات و ناکامی ها به دوش دیگران در طول سیزده سال گذشته و وعده های پوشالی مکرر در خصوص مبارزه با فساد اداری که متن و محتوای سخنرانی بسم الله محمدی را در این نشست احتوار کرده بود، چیزی نیست که برای سران ناتو جذابیت داشته باشد و آنها را به تدوین برنامه های تازه برای افغانستان مجاب کند. نه تنها که حضور افغانستان در این نشست دست اوردی نداشت؛ بلکه با توجه به اعزام هیات درجه دو افغانستان در حضور هیات های درجه اول کشورهای عضو ناتو و حاشیه های تاریک این سفر نظیر ماجرای فرار و درخواست پناهندگی یکی از اعضای این هیات، حضور افغانستان در نشست ولز را تحقیر امیز ساخت.
هرچند بخش افغانستان این نشست دایر شد، اعلامیه ای مشترک صادر کردند و سرمنشی این سازمان در کنفرانس خبری از تداوم همکاری های دراز مدت با افغانستان سخن گفت؛ اما در حقیقت در این نشست تعهد خاصی به افغانستان صورت نگرفته است. دبیر کل ناتو گفته است که در سه بخش ماموریت اموزش و مشوره دهی به نیروهای امنیتی افغانستان، حمایت مالی تا پایان سال 2017 و همکاری پایدار با افغانستان تصمیم گرفته شده است؛ اما در حقیقت هیچ یک از این موارد حرف تازه ای برای افغانستان نیست. ماموریت آموزشی و مشورتی بخشی از پروسه “انتقال مسئولیت های امنیتی از نیروهای خارجی به نیروهای امنیتی افغانستان” است که دو سال در یک برنامه مشترک ناتو با دولت افغانستان طراحی گردیده بود و باید انجام می شد. در حال حاضر پروسه “انتقال مسئولیت های امنیتی” تقریبا به آخر رسیده ولی ماموریت اموزشی و مشوره دهی ناتو باید طبق جدول برنامه ریزی شده این سازمان اجرا شود. البته ناتو در این نشست ماموریت آموزشی را مشروط به امضای موافقت نامه امنیتی با امریکا و امضای موافقت نامه وضعیت نیروها با ناتو کرده است. حمایت مالی تا سال 2017 در حقیقت همان تعهدی قبلی اعضای ناتو در نشست شیکاگو است که در آن کشورهای عضو ناتو تعهد نمودند که تا ده سال آینده سالانه مبلغ چهار میلیارد دالر را به نیروهای امنیتی افغانستان کمک می نمایند. اعضای ناتو در نشست ولز تنها به این تعهد بار دیگر تاکید کرده است. همکاری پایدار ناتو با افغانستان نیز در واقع مفاد و محتوای نشست لیسبون است که اعضای ناتو متعهد شدند با افغانستان همکاری پایدار و دراز مدت خواهند داشت. از این رو، این نشست هیچ حرف تازه ای برای افغانستان ندارد. سران ناتو فقط به تعهدات خود به برنامه ی ماموریت اموزشی که جزو یک پروسه کلان نیمه کاره است و مفاد دو کنفرانس شیکاگو و لیسبون تاکید کرده اند. شاید هم سران ناتو برنامه های تازه ای برای افغانستان داشت که می بایست به رییس جمهور و دولت جدید افغانستان گفته می شد، اما به دلیل حاضر نشدن وی، گفته نشد و به همان حرف های تکراری گذشته اکتفا کردند.
