با امضای توافق سیاسی تشکیل حکومت وحدت ملی میان نامزدان، طولانیترین بن بست انتخاباتی در کشور شکست و فضای رعبآور بحران انتخاباتی از کشور رخت بربست. داکتر اشرف غنی احمدزی، رییس جمهور جدید کشور، روز گذشته در نخستین سخنرانیاش بر تحکیم حکومت وحدت ملی و اصل پاسخگویی به مردم تاکید کرد. قرار است دوشنبه هفته آینده مراسم تحلیف رییس جمهور جدید افغانستان برگزار شود و آقای غنی رسما قدرت را از رییس جمهور کرزی تحویل بگیرد. این نخستین بار در تاریخ افغانستان که قدرت از یک رییس جمهور به شکل مسالمتآمیز به رییس جمهور جدید انتقال مییابد.
تشکیل حکومت وحدت ملی با این که حاصل روندی طولانی مذاکرات فشرده بینالمللی و داخلی برای حل بن بست انتخاباتی است، اما از آنجاییکه در نتیجه انتخابات و حکومت جدید اصل رای مردم و انتخابات در نظر گرفته نشده است، با انتقاد گسترده مردم مواجه میباشد. مردم از رای خود میپرسند و از اینکه چرا توافق سیاسی نامزدان برای تقسیم قدرت، جای آرای میلیونی مردم را گرفت.
حقیقت این است که حکومت وحدت ملی به عنوان یک ناگزیری بر مردم افغانستان تحمیل شد. هیچکس از این وضعیت قلبا راضی نیست. نه ستادهای انتخاباتی، نه دولت افغانستان و نه هم جامعه جهانی. همه انتظار داشتند که پس از انتخابات، مردم افغانستان حکومت دموکراتیک و مشروع داشته باشند که براساس آرای اکثریت مردم به وجود آمده و با مشارکت میلیونی مردم به پای صندوقهای رایدهی، دموکراسی و انتخابات در این کشور پا بگیرد. هریک از دو تیم انتخاباتی میخواستند که پس از یک انتخابات شفاف و دموکراتیک، به عنوان نامزد پیروز و براساس آرای اکثریت مردم سرافرازانه حکومتش را تشکیل دهد و به انتظارات مردم افغانستان پاسخ دهند. هردو نامزد میخواستند که حکومت منتخب برآمده از آرای مردم را تشکیل دهند و به عنوان یکی از تهدابگذاران و پاسداران دموکراسی در کشور نام خود را ثبت تاریخ نمایند. هیچکدام آنها به این همه ماجراهای رسواکننده انتخاباتی راضی نبودند و دوست نداشتند که با ملغمهای نامشروع حکومت وحدت ملی، خود را مغضوب مردم افغانستان و منکوب تاریخ سیاسی کشور کند. مسلما در تاریخ دموکراسی کشور از این دو نامزد هرگز با نام نیکی یاد نخواهند شد. جامعه جهانی نیز هرگز طرفدار این وضعیت نبود. آنها دوست داشتند که در پایان یک فصل سیزده ساله همکاری پرهزینه و طولانی، مردم افغانستان شاهد انتقال دموکراتیک قدرت و ایجاد حکومت قانونی و مشروع در کشورشان باشند. آنها تمام توان خود را برای این منظور به کار گرفتند، اما فزونخواهیهای رهبران سیاسی و گره کور انتخابات چنان محکم بود که تمام توان و تلاش جامعه بینالمللی و متحدین افغانستان نتوانست آن را باز کند.
با تمام این مسایل، حکومت وحدت ملی اکنون بر افغانستان تحمیل شده و راهی جز پذیرش آن وجود ندارد. اکنون مردم و سیاستمداران افغانستان تنها یک گزینه را در اختیار دارند؛ اینکه حکومت وحدت ملی را ایجاد کنند، مردم آن را بپذیرند و پنج سال آینده از آن حمایت نمایند. غیر از این گزینه، هر گزینه دیگری برای افغانستان ناممکن و بحران ساز میباشد. بنابراین؛ اعضای هردو ستاد انتخاباتی باید عقدهها و کینهها، تفاوتها و اختلافات را کنار گذاشته و با همدلی تلاش نمایند فضای همکاری و دوستی را در حکومت وحدت ملی ایجاد کنند. آنها نباید رقابتها و کینههای گذشتهاش را در حکومت وحدت ملی دوباره پی گرفته و به جای همکاری و همآهنگی با همدیگر رقابت و دشمنی کنند. مردم افغانستان نیز باید حکومت تحمیلی وحدت ملی را بپذیرند و تلاش کنند اختلافات و فاصلهها میان هردو ستاد انتخاباتی را کاهش داده و آنها را به همکاری و همآهنگی دوامدار و صادقانه در چوکات حکومت وحدت ملی وادار کنند. پرداختن به فاصلهها و دشواریها و بزرگنمایی اختلافات میان هردو دسته انتخاباتی، به هیچ عنوان به نفع کشور نیست و ما ناگزیریم برای مصلحت ملی و ایجاد ثبات و تحکیم پایههای حکومت وحدت ملی بر تمام این واقعیتها چشم ببندیم و از حکومت وحدت ملی به عنوان تنها گزینهای ممکن حمایت کنیم. ما فعلا راه دیگری جز حمایت از حکومت وحدت ملی نداریم و باپذیرش تمام مشکلات از آن حمایت کنیم.
