از چند روز بدینسو شاهد تشدید ناامنی و وقوع پیهم حملات انتحاری در کابل و ولایات هستیم. دو روز پیش یک بمبگذار انتحاری خودش را تا قلب مرکز پولیس کابل رساند و در دفتر فرماندهی پولیس کابل خود را منفجر کرد. روز گذشته نیز در طول چهار ساعت چندین حملهی انتحاری در کابل، لوگر و جلالآباد رخ داد و تلفاتی را برجا گذشت. از زمان شروع بهکار حکومت وحدت ملی تا کنون، ناامنی کماکان به روال گذشته ادامه یافت.
با آنکه حوادثی چون حملات انتحاری، انفجار ماینهای کنار جاده و درگیریهای رو در رو میان دولت و مخالفان مسلح دولت، پدیدههای آشنا برای مردم افغانستان اند و هر روز حوادثی از این دست در بخشهای مختلف کشور به وقوع میپیوندند؛ اما وقوع این حوادث در شهر کابل، خصوصا در داخل فرماندهی پولیس کابل، با اتفاقات مشابه آن در نقاط دوردست کشور، متفاوت است. بروز هر حادثهای در شهر کابل به عنوان پایتخت کشور و همچنین مرکز قدرت و توان دولت، میتواند نگرانیهای مضاعفی را برای مردم به وجود آورد و بر دشواریهای زندگی مردم بیافزاید.
حملات انتحاری یکی از خطرناکترین تاکتیکهای تروریستان در برابر نیروهای امنیتی بوده و عامل بیشترین تلفات نیروهای امنیتی و شهروندان ملکی میباشد. تقریبا تمام رویدادهای انتحاری در کابل و ولایات از نیروهای امنیتی یا شهروندان ملکی قربانی گرفتهاند. این تاکتیک در مقایسه با جنگهای جبههای یا یورشهای مسلحانه برای تروریستان کاربرد و مؤثریت بیشتری داشته و توانایی نیروهای امنیتی برای مهار و مقابله با آن، اندک بوده است. دولت رییس جمهور کرزی نتوانست راهکار مؤثر و مناسبی را برای مقابله با این تاکتیک طالبان تدوین و اجرا کند، معلوم نیست که دولت وحدت ملی میتواند جلو این تاکتیک تروریستان را بگیرد یا خیر؟
در حال حاضر ترویستان توانایی مقابلهی رو در رو با نیروهای امنیتی کشور را ندارند؛ اما انتحار و انفجار ابزارهای قدرتمندی در دست آنها هستند که با اثرات گسترده و با هزینهی کمتر، هر روز در بخشهای مختلف کشور به اجرا گذاشته میشوند. استفادهی گستردهی مخالفان مسلح دولت از این تکنیک، نشانگر این واقعیت است که بهرغم تمامی پیشرفتها در نیروهای امنیتی کشور، هنوز قدرت اطلاعاتی و کشفی این نیروها ضعیف است و این نیروها نمیتوانند تمامی برنامههای دشمن را پیش از رسیدن به هدف، خنثا سازند.
این واقعیت بر هیچکسی پوشیده نیست و ما بارها شاهد بودهایم که مخالفان مسلح تمامی امکانات مورد نیازشان را از کشورهای بیرونی به شهر کابل میرسانند و در اینجا تمامی برنامههای خود را بهدور از چشم دستگاههای اطلاعاتی عملیاتی میسازند. این ضعف در نیروهای امنیتی ناشی از بیتوجهی به اهمیت اطلاعات و نظارت بر عملکرد مخالفان است که باعث میشود نیروهای امنیتی در بسیاری موارد بهجای قرار گرفتن در مقام تهاجمی، حالت دفاعی بهخود بگیرند. در حال حاضر که مخالفان مسلح دولت به شکل گسترده از حملات انتحاری و انفجاری علیه دولت و مردم افغانستان استفاده میکنند، تقویت بخشهای اطلاعاتی نیروهای امنتیی از اهمیت اساسی برخوردار است و توجه به این امر میتواند فرصت بیشتری برای نیروهای امنیتی در مواجهه با دشمن را فراهم آورد، تا آنان بتوانند جلو اینگونه حملات مخالفان مسلح را در کشور بگیرند.
این تاکتیک، چالشی بازمانده از حکومت رییس جمهور کرزی است. در حال حاضر این میراث بر بازوان دولت وحدت ملی سنگینی میکند و همهروزه از نیروهای امنیتی و مردم قربانی میگیرد. تا زمانی که تدابیر مؤثری برای جلوگیری از این تاکتیک طالبان در نظر گرفته نشود و تا زمانی که نیروهای امنیتی حلقههای ترور و عوامل انتحاری را در میان مردم کشف و نابود نسازند، جلوگیری از تلفات ملکی و تأمین امنیت در کشور دشوار است. تقویت تواناییهای کشفی نیروهای امنیتی در برابر عوامل انتحاری و شبکههای ترور یکی از مؤثرترین کارها برای مقابله با این تاکتیک است.
