این روزها شایعات متفاوتی در مورد سرنوشت دولت وحدت ملی زبان به زبان میشود؛ کسی از مریضی رییس جمهور میگوید و دیگری هم از تشکیل دولت موقت. ارگ ریاست جمهوری هنوز در مورد وضعیت جسمی رییس جمهور به مردم چیزی نگفته است، اما در مورد تشکیل حکومت موقت، ریاست اجرایی واکنش نشان داد و آنرا رد کرد. فارغ از صحت و سقم این شایعات، شیوع آن در میان مردم محل بحث است. پرسش اینست که چرا به چنین شایعاتی دامن زده میشوند؟ و چرا سرنوشت دولت وحدت ملی به یک دغدغۀ جدی برای مردم مبدل شده است؟
این شایعات هرچه باشند، بازتاب نگرانیها و دغدغههایی است که در میان مردم وجود دارند. خود این دغدغهها محصول عملکرد ضعیف و ناکارآمد دولت موجود در طی یک سال گذشته میباشد. دولت وحدت ملی دقیقاً یک سال از عمر خود را سپری کرده است، اما در طی این مدت به بخش عمدۀ از تعهدات خود عمل نکرده و تصور بهبود عملکرد آن در آینده هم متصور نیست. فارغ از تعهداتی که سران دوجناح در زمان کمپاینهای انتخاباتی به مردم وعده داده بودند، در موافقتنامه تشکیل دولت وحدت ملی هر دو جناح متعهد به اجرای مشترک برنامههای گسترده در زمینه اصلاحات، تقویت اقتصادی، گسترش آزادیها و حمایت از برابری و برادری شده بودند. اما اکنون نه تنها دولت وحدت ملی برای تحقق تعهدات خود گامهای مفیدی برنداشته، بلکه بر دشواریهای موجود در جامعه افزوده و شرایط را برای مردم تنگتر کرده است. در حال حاضر، کشور در شرایط بحرانی قرار دارد. شاخصهای بحران به تمام معنا در کشور وجود دارند. گسترش دامنه نا امنی، بیکاری وسیع، فساد گسترده، روند روز افزون مهاجرت، خروج گسترده سرمایههای خصوصی، کاهش حمایتهای بین المللی، عمیقشدن شکافهای اجتماعی و دهها مسئله دیگر نشانههای بحران عمیق در جامعه میباشند که هر روز بیشتر و بیشتر شده و دولت وحدت ملی هم هیچ تدبیری برای جلوگیری از تعمیق آن ندارد. این مسائل باعث شده مردم به دولت وحدت ملی به مثابۀ دولت محزون و درمانده نگاه کنند و نسبت به سرنوشت آن و آیندۀ کشور نگران شوند.
هرچند رییس اجرائی، واکنش ضعیفی نسبت به این نگرانیها از خود نشان داد، اما صرفاً امتناع لفظی از وجود مسئله در جامعه کافی نیست. مردم با تمام وجود دشواریهای موجود را حس میکنند و این را نیز درک کرده اند که دولت در برابر چالشهای موجود مستأصل و درمانده است، بنابراین، تغییر نگاه مردم نیازمند اقدامات عملی برای نجات از گرفتاریهای کنونی است. اگر دولت نتواند در مورد تعهدات خود به مردم اقدامات لازم را انجام دهد، دیر یا زود ادامه کار دولت با رویه موجود دشوار خواهد شد. مردم توان تحمل نا بسامانیها، تک رویها و بی مسئولیتیهای موجود در دولت وحدت ملی را نخواهند داشت. این وضعیت به دستمایۀ برای بخشی از نخبگان سیاسی که خارج از حلقۀ قدرت باقی مانده اند، نیز تبدیل شده است. در واقع آنان سعی دارند با بزرگنمایی مشکلات و چالشهای موجود، افکار عمومی را علیه دولت وحدت ملی بسیج نموده و بدین ترتیب راه را برای ورود شان به عرصه قدرت باز کنند. بخشی از شایعهها و حرف وحدیثهای موجود از دهان همین نخبگان سیاسی به خورد جامعه داده شد تا عملاً باب گفتوگو در مورد وضعیت دشوار موجود و سرنوشت آیندۀ کشور گشوده شود. اگر سران دولت وحدت ملی اقدامات موثری را در جهت بهبود وضعیت موجود انجام ندهند، قطعاً بحث جاگزین جدید برای دولت موجود به یک بحث عمومی و گسترده تبدیل خواهد شد. منطق آن هم مشخص است. مردم شاید پایان زودهنگام عمر دولت وحدت ملی را یک مسئله بدانند، اما ادامۀ کار آن با رویۀ موجود را یک فاجعه میدانند. با این حساب، سران دولت وحدت ملی راه دشواری در پیش دارند.
