منبع: Delaware Online
نویسنده: By Michael O’Hanlon
برگردان: حمید مهدوی
نظر به گزارشی که در روزنامهی واشنگتن پست به نشر رسیده بود، استخبارات ایالات متحدهی امریکا آیندهی غمانگیزی برای افغانستان بعد از 2014 که در آن اکثریت نیروهای بینالمللی این کشور را ترک میکنند، پیشبینی کرده بود.
بلی، اگر موافقتنامهی دوجانبهی امنیتی میان افغانستان و ایالات متحدهی امریکا تا یک سال دیگر به امضا نرسد و در نتیجهی آن تمام نیروهای بینالمللی افغانستان را ترک کنند، وضع بدتر خواهد شد، اما قرار گزارشها، ارزیابی استخبارات ملی بدون در نظرداشت جزئیات بیشتر آیندهی افغانستان را بدبینانه پیشبینی کرده است.
من در نتیجهی سفرهایم به عنوان عضو هیأت مشاورهی خارجی سازمان اطلاعات مرکزی امریکا (سی.آی.ای) در منطقه، با اکثریت تحلیلگران استخباراتی ایالات متحدهی امریکا که روی مسایل افغانستان متمرکز هستند، آشنا شدم. آنها بدون استثنا زحمتکش، پرکار، شجاع و اندیشمندند. اما در مورد پیشبینی آیندهی افغانستان آنها در اشتباهاند. با تفسیر بیشتر این گزارش، که آیندهی افغانستان را با اطمنان کامل اما اشتباه پیشبینی میکند، نمیتوان بدبینی نهفته در این گزارش را به اثبات رساند.
مطمئنا سناریوهای زیادی وجود دارند که افغانستان در سالهای آینده در آن گیر خواهد ماند یا حتا ناکام خواهد شد. این سناریو میتواند برگشت طالبان و حامیانش به قدرت باشد یا تبدیل شدن افغانستان به پناهگاهی برای القاعده و لشکر طیبه (سازمان دهشتافگنی که حملهی سال 2008 در ممبیی را راهاندازی کرده بود) و سایر گروههای دهشتافگن در خاک افغانستان باشد. اما هیچدلیلی وجود ندارد که این برآمد را یکی از احتمالات قوی شمرده و آن را با اطمینان کامل پیشبینی کنیم.
پیشبینیهای قبل از وقت در مورد ناکامی افغانستان، به اندازهای به ضرر منافع ملی است که خوشبینیهای کورکورانه میتوانند باشند. در حالی که پیشرفتهای قابل توجه حداقل در سه زمینهی زیر اساس امیدواری در مورد آیندهی افغانستان را تشکیل میدهند.
• اردو و پولیس ملی افغانستان در زمینهی تأمین امنیت در این کشور موقف خود را باز یافتند. تعداد نیروهای ایالات متحدهی امریکا در سال 2013 بهتدریج کاهش یافته و بهزودی مجموع نیروهای این کشور در افغانستان به 34000 تن کاهش یافت و از سال 2011 تا اکنون سهچهارم این نیروها افغانستان را ترک کردهاند. نیروهای ناتو و سایر نیروهای بینالمللی نیز با درصد قابل مقایسه این از این کشور خارج شدهاند. سال گذشته برای نخستین بار نیروهای امنیتی افغانستان رهبری اکثریت عملیات را در سرتاسر کشور برعهده گرفتند. کاهش 75 درصدی آمار تلفات نیروهای ناتو نظر به سالهای گذشته این نقطه را ثابت میکند. از حملات طالبان بر شهرهای بزرگ کاسته شده و گذشته از برخی از حملات نمایشی محدود آنها کمتر شاهرگهای ترانسپورتی را با تهدید مواجه ساختند. امروزه شهرهای عمدهی افغانستان از قبیل کابل، قندهار، مزار شریف، هرات، جلالآباد و خوست نظر به اکثریت شهرهای آمریکای لاتین و آفریقا امنترند.
• مبارزات انتخاباتی افغانستان به شکل خردمندانهای شکل میگیرند. اکثریت نامزدهای برجستهی انتخابات ریاست جمهوری سال آیندهی افغانستان کسانیاند که با ایالات متحدهی امریکا، پاکستان و سایر کشورهای منطقه رابطهی خوبی دارند. آنها حامی رابطهی قوی و دوامدار با ایالات متحدهی امریکا و سایر کشورها هستند. هیچیک از این نامزدها به دنبال محاکمهی کرزی و یارانش به دلیل فساد و خیانت نیستند، تهدیدی که در زمان انتقال قدرت در اکثریت کشورهایی که از لحاظ سیاسی به اندازهی افغانستان توسعه یافتهاند، وجود دارد. این تهدیدات احتمال برگزاری انتخابات شفاف و انتقال صلحآمیز قدرت را به مخاطره میافگند. در افغانستان اما فضا برای حداقل یک نتیجهی قابل قبول در ماه آپریل سال آینده مساعد به نظر میرسد.
• تقریبا با اطمینان میتوان گفت که آقای کرزی با وجود کاستیهایی که در او به مشاهده میرسند و با وجود عدم تمایل خسته کنندهاش در زمینهی امضای موافقتنامهی دوجانبهی امنیتی میان افغانستان و ایالات متحدهی امریکا که قبلا در مورد آن گفتوگو شده است، این موافقتنامه را به امضا خواهد رساند. او میداند که در صورت فروپاشی افغانستان در نتیجهی خروج کامل و قبل از وقت نیروهای ناتو، اعضای خانواده و میراث او مصئون نخواهند بود. او به شیوهی ملالآور و بیمانند خودش تلاش میکند، تا جایی که میتواند با واشگنتن چانه بزند. آقای کرزی بیش از حقیقت، باور دارد که ایالات متحدهی امریکا به داشتن پایگاههای نظامی در خاک افغانستان ضرورت دارد. اما احتمالا آقای کرزی یا رییس جمهوری آیندهی افغانستان موافقتنامهی دوجانبهی امنیتی میان افغانستان و ایالات متحدهی امریکا را امضا خواهد کرد.
دلایل خوشبینی در افغانستان
با دیگران به اشتراک بگذارید
بدون دیدگاه
بدون دیدگاه
