منبع: واشنگتن پست
نویسنده: Karen DeYoung
برگردان: حمید مهدوی
مقامهای ایالات متحدهی امریکا میگویند که یکی از چهار گزینهای که رییس جمهور اوباما برای حضور ارتش ایالات متحدهی امریکا بعد از سال جاری میلادی در افغانستان در نظر دارد، باقی ماندن 3000 نیروی این کشور در افغانستان است که در کابل (تأسیسات آمریکاییها در بگرام) مستقر خواهند بود.
این در حالی است که فرماندهان ارتش حضور 10 هزار نیروی این کشور همراه با تأسیسات بیشتر در سرتاسر افغانستان را سفارش کردهاند. اما ارتش در چند ماه گذشته مصروف بررسی این موضوع بوده است که با این گزینهی کوچکتر چگونه عملیاتهای ضددهشتافگنی و مأموریتهای آموزشی را پیش ببرد. چاگ هیگل، وزیر دفاع ایالات متحده قصد دارد همتایانش در سازمان پیمان اتلانتیک شمالی را در هفتهی جاری در بروکسیل از تصامیم ایالات متحده مطلع سازد.
یک مقام ارشد حکومتی ایالات متحده گفته است که قرار نبود تعداد معین نیروها اعلان شود، اما وی اضافه کرد: «ما باید در مورد فکر و برنامههای ما به مردم بگوییم». هیگل در سفر ماه دسامبرش به کابل اظهار کرد که نشست سازمان پیمان اتلانتیک شمالی (ناتو) در اواخر ماه فبروری برای رییس جمهور کرزی «نقطهی برش» بود تا موافقتنامهی دوجانبهی امنیتی را به امضا برساند، موافقتنامهای که شرایط حضور ایالات متحدهی امریکا بعد سال 2014 در افغانستان را تعیین میکند.
با وجودی که این موافقتنامه در فصل خزان نهایی ساخته شده بود، اما آقای کرزی از امضای آن خودداری کرده است و این امر سبب تأخیر در تصمیم حکومت اوباما در مورد تعداد نیروهایش در افغانستان شده است، حکومتی که آقای کرزی را با خروج کامل نیروهایش از افغانستان تا اواخر سال جاری میلادی تهدید کرده است. جان کربی، یکی از سخنگویان وزارت دفاع ایالات متحدهی امریکا روز پنجشنبه گفت: «هیچچیزی درخواست ما برای دست یافتن به یک موافقتنامه تغییر نکرده است، به دلیل اینکه اگر به موافقتنامهای دست نیابیم، برای خروج کامل نیروهایمان باید برنامهریزی کنیم».
یکی از مقامهای ایالات متحدهی امریکا گفت که گفتوگوها در مورد این موافقتنامه با حامد کرزی تا حد زیادی متوقف شدهاند. این مقام در ادامه افزود: «ما موقفی را اختیار کردهایم که مطابق به آن نباید آقای کرزی را بیش از این اذیت کنیم، به دلیل اینکه این کار ما را به جایی نمیرساند». در عوض، مقامهای حکومتی با نامزدان برجستهی انتخابات ریاست جمهوری ماه اپریل افغانستان از نزدیک در تماساند، نامزدانی که همه گفتهاند این موافقتنامه را به امضا خواهند رساند.
مطابق به گزینهای که حضور 10 هزار نیروی آمریکایی را بعد از سال 2014 در افغانستان سفارش میکند، نیروهای ایالات متحده تا اواخر سال 2015 در ولایتهای کابل، قندهار، بگرام و جلالآباد خواهند ماند، در حالیکه 5000 نیروی مربوط به سازمان پیمان اتلانتیک شمالی (ناتو) و سایر نیروهای بینالمللی تحت مأموریتی که «پشتیبانی مصمم» نامیده میشود، در پایگاههایشان در غرب و شمال افغانستان مستقر خواهند بود.
گزینهی دوم روی حضور تعداد کمتری از نیروهای ایالات متحدهی امریکا در کابل و بگرام تا سال 2016 استوار خواهد بود و این نیروها اختیار سفر به سرتاسر افغانستان به مقاصد آموزش و مشورهدهی به نیروهای امنیتی افغانستان را خواهند داشت. نظر به این پیشنهاد، گزینهی اول با گزینهی دوم ادغام خواهند شد. قرار برنامهریزیها، تمام نیروهای امریکایی تا ختم دورهی ریاست جمهوری اوباما افغانستان را ترک خواهند کرد.
نظر به گفتههای مقامهایی که از تصمیمهای حکومت سخن میگویند و نمیخواهند از آنها نامی برده شود، 3000 هزار نیروی امریکایی تحت گزینهی سوم در کابل و بگرام محدود خواهند ماند. بخشی از میدان هوایی کنونی بگرام برای راهاندازی حملات هواپیماهای بدون سرنشین ارتش آمریکا در اختیار آنها قرار خواهد داشت، اما نیروها به سرتاسر کشور سفر نخواهند کرد. مشخص نیست که تحت این گزینه نیروها برای چه مدت زمانی در افغانستان خواهند ماند.
گزینهی چهارمی و نهایی خواهان خروج کامل نیروهای امریکایی از افغانستان است، چشماندازی که کاخ سفید کمتر انتظار دارد به وقوع بپیوندد.
نظرسنجیای که در ماه دسامبر توسط واشنگتن پست انجام شده، نشان میدهد که اکثریت امریکاییها (66 درصد) باور دارند که این جنگ ارزش جنگیدن نداشت. نظرسنجیای که در ماه جاری انجام شد، نشان میدهد که برای اولین بار بعد از آغاز جنگ در سال 2001، تعداد آمریکاییهایی که باور دارند درگیری ارتش ایالات متحدهی امریکا در افغانستان یک اشتباه بود، با تعداد کسانی که مخالف این باورند، برابرند.
یکی از مسایلی که باید با سازمان پیمان اتلانتیک شمالی در میان گذاشته شود، این است که آیا کشورهایی که با شرکت نیروهایشان در مأموریت بعد از سال 2014 در افغانستان موافقت کردهاند (در درجهی اول ایتالیا و آلمان)، در صورت محدود بودن نیروهای امریکایی از نظر تعداد و جغرافیایی راضی به شرکت در این مأموریت خواهند بود. آنها گفتهاند که در عدم حضور نیروهای امریکایی در افغانستان، به ماندن در این کشور تمایلی ندارند.
وزارت دفاع آمریکا، وزارت خارجهی آمریکا و شبکههای استخباراتی به کاخ سفید گفتهاند که هر گزینهای جز گزینهی اول، برنامههای آنها برای فعالیتهای بعد از سال 2014 شان در افغانستان را بهشدت محدود خواهد ساخت. یک مقام ایالات متحدهی امریکا گفت: «تنها کسانی که به حضور تعداد اندک نیروها در افغانستان علاقهمندند، تعدادی در کاخ سفیدند».
این در حالی است که وزارت خارجهی امریکا گفته است که بدون استقرار نیروهای امریکایی و ناتو خارج از کابل، احتمالا شرایط امنیتی مانع نظارت از پروژههای کمکی و برنامههای کمکی غیرنظامی خواهد شد. ارتش همچنین امنیت فعالیتهای سازمان استخبارات مرکزی آمریکا (سی.آی.ای) خارج از پایتخت را تأمین خواهد کرد، بهویژه در مناطق شرقی کشور و جایی که القاعده و گروههای ملیشهای رفت و آمد دارند و از پایگاههایشان در پاکستان وارد افغانستان میشوند.
مقامها میگویند که سازمان اطلاعات مرکزی آمریکا (سی.آی.ای) با منابع بشری استخباراتی فعالیتهای آمریکاییها و کارهایی که به برنامهی حملات هواپیماهای بدون سرنشین این کشور در پاکستان ارتباط میگیرند، سروکار دارد. درصورت روی دست گرفتن تمام گزینهها، به استثنای گزینهی اول، برخی از این فعالیتها به ارتش واگذار شده یا از ادامه باز خواهند ماند.
تداوم حملات هواپیماهای بدون سرنشین در پاکستان که در سالهای اخیر بهشدت کاهش یافته است، انتظار این تصمیم را میکشد. دستورالعملی که در ماه می توسط رییس جمهور اوباما به امضا رسید، حملات بر شورشیهای افغان که در پاکستان مستقرند (مانند شبکهی حقانی) را به عنوان اقدامی در راستای محافظت نیروهای امریکایی مستقر در افغانستان اجازه میدهد.
با فرض اینکه امریکاییها میدانهای هوایی را برای استفادهی هواپیماهای بدون سرنشین در اختیار داشته باشند، مشخص نیست که با خروج نیروهای ایالات متحده حملات بر شورشیهای غیرالقاعده در پاکستان ادامه یابد. در بررسیای به سفارش کانگرس آمریکا که توسط «مرکز کارشناسی نیروهای دریایی» انجام شده و روز پنجشنبه به نشر رسید، آمده است که اگر قرار باشد نیروهای امنیتی افغان مسئولیتهای امنیتی را در برابر تجدید حیات پیشبینی شدهی طالبان برعهده بگیرند، «پشتیبانی توانمندسازی بینالمللی حداقل تا سال 2018 حیاتی خواهد بود».
در این بررسی آمده است که حتا با وجود حمایت قوی ایالات متحدهی امریکا و دیگر کشورها، «تجدید حیات طالبان برای ثبات افغانستان در دورهی زمانی 2015- 2018 نظر به حال حاضر تهدید بزرگتری خواهد بود». در مقایسه با 228500 نیروی امنیتی افغانستان که از سوی ناتو پیشنهاد شده است، این بررسی از تعداد نیروهای امنیتی اندکی کمتر از 382000 نیروی کنونی حمایت میکند. با فرض اینکه موافقتنامهی امنیتی به امضا برسد، این بررسی ادعا میکند که حفظ نیروی کلان حداقل تا سال 2018 سالانه 6 میلیارد هزینه خواهد داشت. این در حالی است که ناتو با پرداخت 4.1 میلیارد دالر در سال موافقت کرده است.
این بررسی نتیجهگیری میکند که اگر تمام سفارشهای آن عملی شوند، «یک توافق سیاسی از راه گفتوگو برای نقطهی پایان گذاشتن به جنگ در افغانستان، در دورهی زمانی 2019-2023 محتملتر است». این در حالی است که جان آلن، جنرال بازنشستهی نیروی دریایی که تا ماه فبروری سال گذشتهی میلادی فرماندهی نیروهای امریکایی و بینالمللی در افغانستان را برعهده داشت، خطر خروج امریکا از افغانستان را با آنچه که در سال 1989 و با خروج نیروهای اتحاد جماهیر شوروی سابق در افغانستان رخ داد، مقایسه میکند.
جان آلن در اظهاراتی در مرکز (Stimson) روز جمعه گفت که شورویها در ابتدا در افغانستان مشاورانشان را گماشتند و ارتش افغانستان را تمویل کردند. اما انحلال اتحاد جماهیر شوروی سابق بهزودی به این کمکها پایان داد و باعث شد طالبان بر افغانستان مسلط شوند و این عمل مستقیما در حملهی 11 سپتامبر سال 2001 از سوی القاعده نقش داشت.
آمریکا و بررسی گزینهی ماندن 3000 نیروی این کشور در افغانستان
با دیگران به اشتراک بگذارید
بدون دیدگاه
بدون دیدگاه
