کابل دوباره در غم نشست. در انفجار خونین 63 تن کشته و نزدیک به 200 تن دیگر زخمی شدند. قربانیان همه افراد ملکی هستند؛ بهشمول زنان و کودکان. این حمله در یک محفل عروسی رخ داد. بدون شک این رویداد یک تراژیدی و جنایت انسانی است. هرچند مسئولیت این انفجار را ظاهرا داعش بر دوش گرفته، اما مقصر این وضعیت حکومت است.
این حمله با واکنشهای زیادی مواجه شده است. از مسئولان حکومت افغانستان گرفته تا گروه طالبان و سازمان حقوقبشری. همه یکصدا حملهی خونین کابل را محکوم کردهاند. اشرف غنی رییسجمهوری افغانستان در پیام تویتری ضمن محکومکردن این حمله نوشته است: «اولویت من در حال حاضر رسیدگی به خانوادههای قربانیان این حملهی وحشیانه است.» رییس اجرایی حکومت وحدت ملی نیز این حمله را محکوم کرده است. عبدالله عبدالله گفته است: «حمله بر غیر نظامیان بیدفاع و بیگناه جنایت جنگی و عمل ضدبشری است.»
محکومیت حمله نه دردی را دوا میکند و نه برای مردم قابل پذیرش است. حکومت مسئولیت دارد پاسخ این کوتاهی را به مردم بدهد. ناکامی مسئولان درجه یک امنیتی بسیار روشن است. در کمتر از یک ماه چند حملهی انفجاری مرگبار درقلب کابل، نشان میدهد که هیچ برنامهی امنیتی وجود ندارد. وضعیت از این بدتر نمیشود. مسئولان امنیتی یا باید پاسخ دهد که چرا و چگونه مردم به خاک کشیده میشود یا فورا باید از وظایفشان سبکدوش شوند. حکومت نباید در برابر ناکامیهای پیهم دستگاه امنیتی بیتفاوتی اختیار کند. رییسجمهوری پس از حملهی مرگبار کابل نشست فوقالعادهی امنیتی برگزار کرد. در این نشست رهبران حکومت تنها با محکومکردن این حمله بسنده کردند. این نوع برخورد با یک تراژیدی انسانی، خاکزدن به چشم مردم است. رییسجمهور در نشست فوقالعاده امنیتی گفت: «انتقام خون بیگناهان را از تروریستان میگیریم و آنان را سرکوب میکنیم.» این وعدهها تکراری است. اگر رییسجمهور راست میگوید، چرا هربار افراد طالبان را از زندان رها میکند.
طالبان نیز حمله کابل را محکوم کرده است. سخنگوی طالبان گفته است: «اینگونه قتلهای عمدی و وحشیانه و هدف قراردادن زنان و اطفال هیچ توجیه و جواز ندارد.» محکومیت طالبان نیز این گروه را تبرئه نمیکند. طالبان بدون شک مسبب این وضعیت است. گروه طالبان سالها است که دست به کشتارمردم میزنند. آیا این گروه از یاد برده است که در بسیاری از حملات که مسئولیت را هم پذیرفته بود، بیشتر قربانیان افراد ملکی بودند؟ حمله مرگبار به مرکز لوژستیک ارتش در کابل، حمله بر فرماندهی پلیس قندهار، حمله بر ادارهی امنیت ملی در غزنی، حمله به دفتر روند سبز در کابل، هدف قرار گرفتن مینیبوس حامل تعدادی از کارمندان وزارت معدن در مقابل دانشگاه کابل و حملهی خونین بر حوزه ششم در غرب کابل حملات مرگبار تنها در یکیدو ماه از مجموع فعالیتهای هراسافگنی طالبان است. بدون استثنا بیشترین قربانیان این حملات افراد ملکی بودهاند. از اینرو محکومیت این گروه هیچ معنایی ندارد.
سازمان ملل و سفارت امریکا هم این حمله را محکوم کرده است. تدامیچی یاماموتو نماینده خاص سازمان ملل درامور افغانستان گفته است، حملهی کابل جنایت و نگرانکننده است. جان بس، سفیر آمریکا در کابل نوشته است: «بمبگذاری دیروز در سالن عروسی، عملی بهشدت بدکردارانه بود.»
نظر ما این است که محکومیت تنها کافی نیست. دولت، سازمان ملل، سفارت امریکا، کشورهای دیگر باید عاملان این جنایت را شناسایی و با آنها برخورد جدی کند. هرنوع کوتاهی باید با جدیت پاسخ داده شود. هر کسی وظیفه مشخص و روشنی دارد. حکومت افغانستان باید فورا مسئولان ارشد امنیتی و مسئول را از کار سبکدوش کند. با ناکامیهای پیهم دلیل بر ادامهی کار این افراد وجود ندارد. سیاست ملتمسانه حکومت در برابر دشمن باید تغییر کند. توقف رهایی زندانیان طالب در اولویت باشد. سازمان ملل نیز باید تحقیق گسترده انجام دهد. باید روشن شود که چرا هر روز مردم افغانستان قربانی میشود و کسی هم پروایی آنرا ندارد. وظیفهی سفارت امریکا هم روشن است؛ امریکا به هدف مبارزه با تروزیرم به افغانستان آمد و اکنون تروزیزم تا قلب کابل رسیده و هر روز جنایت انسانی خلق میکند. انتظار ما برخورد قاطع با تروریزم و انتقام از عاملان این رویداد است. از اینرو صدور اعلامیه در شرایطی که کارد به استخوان مردم رسیده، نهتنها که قابل پذیرش نیست که بیتفاوتی آشکار در برابر کشتار مردم است.
