حوا امیری
برای نخستینبار شهردار میدانشهر یک بانو برگزیده شدهاست. ظریفه غفاری دختر جوان افغان که تا کنون به شکل رسمی به این بست معرفی نشده، میگوید: «تا کنون به گونه رسمی منظوریام را نگرفتهام. با آغاز به کار در اداره شهرداری میدانوردک، به یاری خدا و مردمم، قصد دارم به صورت جدی برای آبادی شهری کار کنم که تا هنوز از نگاه پیشرفت در تاریخ جاماندهاست. عقبماندگی این شهر به اندازهیی است که حتا تصور میشود، هنوز در دهه 1340 خورشیدی باشد.»
میدانوردک در همسایهگی پایتخت، از ولایتهای مرکزی افغانستان است. این ولایت، یکی از ولایتهای ناامن در افغانستان به شمار میرود که با وجود فروپاشی حکومت طالبان، هنوز طالبان در این ولایت حضور گسترده دارند.
ناامنی این ولایت سبب شده که این ولایت با آن که دروازه کابل پنداشته میشود، پیشرفت نکند و بسیاری از ساکنان آن به دلیل جنگهای مداوم و محرومیت، این ولایت را ترک کرده، متواری شوند.
با وصف اینها کسانی همهستند که برای آبادانی آن آستین بالا زدهاند. ظریفه غفاری شهردار جدید این ولایت که دانش آموختهی اقتصاد است، به اطلاعات روز میگوید: «من زادهی میدانوردک هستم که به دلیل محرومیت آن، مجبور شدیم چند سال پیش آن را رها کنیم؛ اما هرگز این رهاکردن برای فراموشی نبوده است و هرگز نتوانستهام برای لحظهیی محرومیت آن را فراموش کنم. در این سالها تلاش کردم که خودم را بسازم تا توان آن را داشته باشم که برایش اندک کاری کنم.»
تحصیلات
ظریفه غفاری در کناری این که نخستین شهردار یک ولایت ناامنشده، با 26 سال سن یکی از نمایندگان جوان حکومت محلی افغانستان است.
او در کابل مکتبش را تمام کرد. در آزمون سراسری کانکور افغانستان خوش درخشید و با بهدست آوردن نمرهی بلند از جمله ممتازان آزمون کانکور افغانستان بود که وارد دانشکده حقوق دانشگاه کابل شدهبود. او اما رشته حقوق را نخواند.
حکومت افغانستان برای دانشآموزان ممتاز بورسیه اهدا کرد و ظریفه از جمله کسانی بود که شامل بورسیههای دولتی شد و برای ادامه تحصیلات به کشور هندوستان رفت.
او با گرفتن این بورسیه از تحصیل در رشته حقوق صرف نظر کرد و از سال 2010 تا سال 2014 در هندوستان، رشته اقتصاد را خواند و با درخشش در این دوره تحصیلی، بورسیه تحصیلی دوران کارشناسی ارشد را نیز بهدست آورد و رشته تحصیلیاش را در مقطع ماستری در سال 2015 و 2016 در رشته اقتصاد ادامه داد.
او که تا همین چند روز پیش قصد داشت دکترایش را نیز برای بلندبردن ظرفیت علمیاش شروع کند، از میان 130 نفر به عنوان شهردار برگزیده و اکنون میگوید که با به عهدهگرفتن این مسوولیت بزرگ، همچنان برای دست یافتن به این هدف، مصممتر از گذشته تلاش میکند و قصد دارد که به گونهیی آنلاین تحصیلاتش را ادامه دهد.
توجه به دوردستها
ظریفه غفاری بعد از ختم دوران دانشجویی کارشناسی ارشدش، به افغانستان برگشت و فعالیتهای مدنیاش را شروع کرد و به همین ترتیب عضویت پارلمان جوان افغانستان را گرفت.
این بانوی جوان افغان میگوید، عضویت در پارلمان جوان این فرصت را برایش مهیا ساخت که او بیشتر از پیش برای حل مشکلات مردم تلاش کند و برای این کار، او اولویت را به زادگاه خودش داد.
این دختر خانم افغان، توانمندسازی زنان میدانوردک را در محراق توجه قرار داد و برای بلندبردن ظرفیت زنان اولین انجوی زنان را در این ولایت تاسیس کرد که در راستای توانمندسازی زنان کار میکرد.
غفاری به اطلاعات روز تصریح میکند: «توقع این است که زنان با مردان رقابت کنند؛ هرچند با فرصت و امکانات که برای زنان در بزرگ شهرها فراهم شده، تا آنان بتوانند در راستای بلندبردن ظرفیتشان تلاش کنند و بدون شک زنان توانمندی هستند که با وجود سالها محرومیت از این فرصتها سود برده و حالا میتوانند در رقابت با مردان اشتراک کنند، اما برای زنان در ولایتها این گونه نیست، آنها نه تنها فرصت کافی نداشتهاند، بلکه امکانات برای پیشرفت را نیز ندارند و من این را به خوبی در ولایت خودم که هممرز با پایتخت است، حس کردم: «من این را حس کردم که برای کسانی که توانایی گریز از محرومیت را دارند از نگاه مالی، توانایی ایجاد فرصت برای بلند بردن ظرفیتشان را نیز دارند و اما محرومان واقعی همچنان میمانند. من به همین دلیل خلاف دیگر دوستانم مرکز توجهم را به زنان فراموششدهی ولایتم اختصاص دادم و این وظیفهی هر فرد است که به اندازهی توانش برای پیشرفت از خود و محلی که بوده شروع کند.»
ظریفه غفاری کارش با ایجاد یک انجو برای توانمندی زنان در میدانوردک خاتمه نیافت او در این ولایت ناامن افغانستان، به عنوان اولین بانو، با سرمایه شخصیاش یک رادیو را ایجاد کند.
غفاری میگوید: «با وجود تمام تهدیدها و دریافت شبنامهها، تسلیم این چالشها نشدم و برای رساندن تشویق زنان و فراخوانی آن برای پیشرفت شان رادیوی را تاسیس کردم که تا کنون این رادیو در این ولایت با آن که بارها با تهدید مواجه بوده، به کارش ادامه داد و مصمم به ادامه کار همچنان هستیم.»
تعهد برای تلاش بیشتر
برای این دختر افغان، تاسیس یک انجو برای زنان و راهاندازی رادیوی برای رساندن صدای آنها، آخرین چیزی نیست که با خودش تعهد کردهاست.
او میگوید: «با به اعلان سپرده شدن بست شهرداری میدان وردک، علاقه گرفتم که برای اثبات این که زنان ظرفیت دارند، با مشورهی دوستانم و تشویق خانوادهام. خودم را در بست شهرداری میدانوردک نامزد کردم.»
ظریفه تنها نامزد و داوطلب برای بست شهرداری میدانشهر نبود، در کنار او 130 نفر دیگر با تحصیلات عالی نیز خود شان را نامزد کرده بودند.
از این میان دو زن دیگر نیز شامل رقابت آزاد بود که برای رسیدن به این کرسی رقابت میکردند.
ظریفه به اطلاعات روز میگوید: «روند انتخاب شهرداری میدانوردک، یک رقابت شفاف و سالم بود که از بین 130 نفر، ده نفر با برنامه، به مرحله نهایی این رقابت راه یافتند و در نهایت از بین این ده نفر که به ریاستجمهوری معرفی شدهبود، من به عنوان شهردار انتخاب شدهام.»
او خاطر نشان میکند با آن که تا کنون در هیچ ارگان دولتی کار نکرده، متعهد به انجام امور شهرداری ولایتی است که تا کنون با ساختار شهری بیگانه بوده است.
سِمَتهای شهرداری در شهرها توسط مردان اداره میشدند و هنوز هم شهردارهای شهرهای افغانستان، مردان اند.
پیش از این، در سال ۱۳۸۷، عذرا جعفری نخستین بانوی بود که به عنوان شهردار نیلی، مرکز ولایت دایکندی انتخاب شده بود.
اما به اساس برنامهی تازه، حکومت افغانستان اعلام کرد که برای شاملسازی بیشتر زنان در حکومت، با در نظر گرفتن تبعیض مثبت برای زنان اولویت میدهد تا سهم زنان را در ادارههای دولتی افزایش دهد.
ظریفه غفاری، دومین بانو در افغانستان است که به سِمت شهرداری یک شهر میرسد، او میگوید: «تجربهی زندگی در میدانشهر، مرا به این باور رساند که باید برای از بینبردن محدودیتها در برابر زنان در وردک و برای ایجاد این باورمندی که زنان هم میتوانند همانند مردان کار کنند؛ در این رقابت شرکت کردم.»
او میگوید که خوشحال است که حضور وی همچون شهردار در آن ولایت سبب خواهد شد تا زنان بیشتری برای تحصیل و کار تلاش کنند: «مشارکت بانوان در نهادهای دولتی در مقایسه به توانایی و ظرفیت آنان، بسیار کم و ناچیز است.»
میدانوردک، از ولایتهای مرکزی افغانستان است. این ولایت، یکی از ولایتهای ناامن در افغانستان به شمار میرود و به دلیل این ناامنیها پیشرفت قابل ملاحظهیی نداشته است؛ اما خانم غفاری میگوید که او برای ولایتی که در 25 کیلومتری کابل است، برنامههای سازندهیی را در نظر دارد و با همکاری مردم آن برنامهها را میخواهد جامعه عمل بپوشاند. او میگوید: «میخواهم به مردمم پاسخگو باشم و با دادن حساب به مردم، اعتماد بین مردم و حکومت محلی را تقویت کرده، آنها را در راستای ایجاد یک شهر به معنای واقعی، تشویق کنم. بدون شک آبادی هیچ شهر بدون همکاری مردمش میسر نشده و نمیشود.»
گزنیش این خانم به عنوان دومین شهردار زن و به عنوان یک فرد با تحصیلات عالی شادیآور است، توقع میرود که او بتواند خود را در این بست و در این ولایت ناامن ثابت کند و نماد از زنان موفق زنان در افغانستان باشد.
سلام بعد از هفت ماه نظرم را می نویسم
آیا شکل شهر میدان وردک تغییر کرده یا خیر خوش میشوم تصاویری از تغییرات آن ولایت با ما شریک بسازید
دوم اینکه اگر بجای تغییر شکل شهر ذهنیت ها تغییر داده شود فکر نمی کنید که شهر خودش تغییر میکند.
برای بانوی محترم ارزوی موفقیت بشتردارم اما درشهری میدان که اکثریت شان طرفدارطالبان است برای خانم جوانی مثل اجرای وظیفه سخت است مردم میدان شهراگاهان وروشنفکران باید اوراحمایت کنند زنده باد دانش واگاهی زنده باد عدالت وبرابری..